قانون پیشنهادی «مقابله با نفوذ» درباره امنیت ملی نیست—درباره کنترل است. این یک سازوکار قانونی است برای قرار دادن هر دانشجو، پژوهشگر و استاد ایرانی زیر نظارت و تایید نهادهای اطلاعاتی. با الزام به کسب مجوز پیش از هر تماس با دانشگاهها، اساتید یا دانشجویان خارجی، این قانون کنجکاوی را جرم میکند و همکاری را به شک تبدیل مینماید. هدف واقعی آن دفاع از ایران در برابر جاسوسی نیست، بلکه جلوگیری از تفکر آزاد، ارتباط جهانی و تکامل فکری دانشجویان ایرانی است.
خفه کردن علم و فرهنگ
علم با تبادل رشد میکند. فرهنگ با گفتوگو شکوفا میشود. این قانون عکس آن را انجام میدهد: دیوارهایی دور دانشگاههای ایران میسازد، دسترسی به دانش جهانی را قطع میکند، جریان ایدهها را متوقف میسازد و آینده را از دانشجویان میگیرد. با وادار کردن تمام همکاریهای آکادمیک به عبور از لیست مورد تایید اطلاعات، حکومت تضمین میکند که تنها نهادها و افراد ایدئولوژیکاً مطیع بتوانند با دانشجویان ایرانی تعامل کنند. نتیجه محافظت نیست—انزوای فکری است. این رکود عمدی علم ایران، انجماد تکامل فرهنگی، و تبدیل دانشگاهها به ابزارهای عقیدتی به جای کشف و ابتکار است.
از روشنگری به عقبگرد
این قانون فقط محدودکننده نیست—واپسگراست. میخواهد دههها پیشرفت را به عقب برگرداند، تفکر انتقادی را با اطاعت جایگزین کند، و جستوجوی علمی را با همسویی مذهبی عوض نماید. این نقشهای است برای جامعهای تاریک، ابتدایی، که در آن پرسش خطرناک است، نوآوری مشکوک است، و تنها دانش قابل قبول، دانشی است که در خدمت ایدئولوژی حاکم باشد. اگر این قانون تصویب شود، توسعه آکادمیک ایران فقط کند نمیشود—معکوس خواهد شد. نسلها طول میکشد تا از آسیبهای آن جبران شود و جوانان ایرانی را در چرخهای از فقر فکری و زوال فرهنگی گرفتار میکند.
فراخوان به عمل: با هر وسیلهای مقاومت کنید
دانشجویان نباید منتظر تصویب نهایی این قانون بمانند. زمان اقدام اکنون است. هر شکلی از مقاومت وقتی آینده یک ملت در خطر است، مشروع است. سازماندهی کنید. اعتراض کنید. صدایتان را بلند کنید. از هر پلتفرم، هر شبکه، هر صدایی استفاده کنید تا این قانون را برای آنچه هست، آشکار سازید: حملهای به ذهن، به علم، به فرهنگ، و به روح جوانان ایران.
- تشکلهای دانشگاهی: در هر دانشگاه ائتلافهای دانشجویی تشکیل دهید. نشستهای آموزشی برگزار کنید، اعلامیه پخش کنید، و اعتراضات خاموش در سالنهای درس و کتابخانهها سازماندهی نمایید.
- مقاومت دیجیتال: از شبکههای اجتماعی برای آگاهیبخشی استفاده کنید. داستانهایی از تأثیر این قانون بر دانشجویان را به اشتراک بگذارید. هشتگ، ویدیو و طومارهای دیجیتال ایجاد کنید.
- همبستگی بینالمللی: با دانشگاههای خارجی، اتحادیههای دانشجویی و سازمانهای آکادمیک تماس بگیرید. به آنها بگویید چه اتفاقی در حال وقوع است. از آنها بخواهید که صدای اعتراض بلند کنند.
- نافرمانی مدنی: اگر قانون تصویب شد، از اطاعت خودداری کنید. به همکاری با نهادهای خارجی ادامه دهید. دانش را آزادانه به اشتراک بگذارید. از یکدیگر محافظت کنید.
هزینهها: دههها عقبگرد یا آیندهای آزاد
این فقط درباره یک قانون نیست. درباره جهتگیری خود ایران است. آیا کشور به جلو حرکت خواهد کرد و علم، فرهنگ و تفکر باز را در آغوش میکشد؟ یا به انزوا، عقیدتگرایی و زوال عقب خواهد نشست؟ پاسخ در دستان دانشجویان است. اگر ساکت بمانند، قانون تصویب میشود. اگر سازماندهی کنند، اگر مقاومت کنند، اگر بجنگند—هنوز امید هست.
آینده جهان آکادمیک ایران در خطر است. نگذارید خفه شود. نگذارید منزوی گردد. نگذارید به یادگاری از گذشتهای تاریک و شکستخورده تبدیل شود.
برخیزید. مقاومت کنید. آینده را بازپس بگیرید.